Μηνύματα από την Κυριακή των Μυροφόρων | PellaNews

Μηνύματα από την Κυριακή των Μυροφόρων

Γράφει ο Χαράλαμπος  Παπαδόπουλος

Χριστός Ανέστη ! Κάποια φορά έλεγε ο Χριστός μας ότι όταν ορμάει ο λύκος στα πρόβατα ο τσομπάνης που είναι μισθωτός αφήνει τα πρόβατα και φεύγει γιατί δεν τον ενδιαφέρει τι θα γίνουν τα πρόβατα, ενώ ο καλός τσομπάνης μένει κοντά στα πρόβατα κι αν χρειαστεί θυσιάζει και την ζωή του για αυτά, γι’ αυτό και τα πρόβατα τον αναγνωρίζουν. Έτσι και τώρα οι καλοί παπάδες μέσω του διαδικτύου στηρίζουν και δυναμώνουν τους πιστούς. Με την ευκαιρία της χθεσινής Κυριακής των Μυροφόρων ο π. Χριστοφόρος στο κανάλι του στο youtube παρουσίασε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γυναικείας φύσης.

Ενώ ήξεραν οι Μυροφόρες πως ήταν ο τάφος του Χριστού, ότι φυλασσόταν από στρατιώτες παρ’ όλα αυτά πήγαιναν κι έλεγαν ποιος θα μας κυλίσει τον λίθον ;  Η Μαρία η Μαγδαληνή είχε πολύ αγάπη προς τον Χριστό κι αυτή η αγάπη έγινε πόνος. Οι γυναίκες είναι πολύ ευαίσθητες, είναι πολύ συναισθηματικές. Είναι περισσότερο ψυχή και λιγότερο μυαλό. Αυτή λοιπόν η ψυχή αγαπάει περισσότερο και δεν μπορεί να συγκρατηθεί, η δε λογική υποσκελίζεται από την ψυχή και κυριαρχεί το συναίσθημα. Πηγαίνει εκεί και ουσιαστικά το μυαλό της δεν λειτουργούσε, πηγαίνει και θέλει να βρει μια παρηγοριά ξέροντας ότι μέσα είναι το σώμα του αγαπημένου Κυρίου. Κι όταν τον βλέπει ανοιχτό δεν καταλαβαίνει τι γίνεται, δεν θυμάται τα λόγια του Χριστού ότι θα αναστηθεί, δεν την παραξενεύει που λείπουν οι στρατιώτες, αλλά σε μια κατάσταση πανικού τρέχει στο υπερώον που είναι κρυμμένοι οι μαθητές και τους λέει ότι κλέψανε τον Χριστό. Δεν είχε την αίσθηση του τι γίνεται γι’ αυτό πήγε να ζητήσει την επιβεβαίωση από τους μαθητές κι αυτοί έτρεξαν και μπήκαν στον τάφο.

Φαίνεται αυτή η υπεροχή της καρδιάς, της αγάπης έναντι της λογικής κι από άλλα σημεία. Οι μαθητές μετά την ταφή του Χριστού έφυγαν αλλά η Μαρία έμεινε στον τάφο κι έκλαιε. Η υπεροχή λοιπόν της γυναικείας φύσης είναι το συναίσθημα, η ψυχή στην γυναίκα. Το γυναικείο φύλο διακρίνεται για την λεπτότητα των αισθημάτων του, κι έχει μεγαλύτερη τάση προς οίκτο. Υπάρχουν πολύ βασικές διαφορές στην δομή, στην κατασκευή, στην ψυχοσύνθεση του άντρα και της γυναίκας. Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση. Η διαφορετικότητα δεν σημαίνει διαφορά στην αξία. Το να προβάλλουμε ένα πλεονέκτημα ή μειονέκτημα του άντρα ή της γυναίκας δεν σημαίνει ότι ο ένας είναι ανώτερος από τον άλλο. Για παράδειγμα, δίνει ένας εκατό χιλιάδες ευρώ και αγοράζει έναν αρχαίο πάπυρο και άλλος με τα ίδια χρήματα αγοράζει ένα κομμάτι χρυσού. Ποιος έχει το πιο πολύτιμο αντικείμενο ; Και οι δυο το ίδιο έχουν, την ίδια αξία, αλλά είναι εντελώς διαφορετικό το ένα από το άλλο. Είναι δυο αντικείμενα ίδιας αξίας, εντελώς όμως διαφορετικών χαρακτηριστικών. Ούτως ή άλλως στην Βασιλεία του Θεού «ουκ έστιν άρσεν και θήλυ», καταργούνται. Όσα λέει η Εκκλησία για την διαφορετικότητα άντρα και γυναίκας δεν έχουν να κάνουν με την αξία τους. Η διαφορετικότητα έρχεται και δημιουργεί την αλληλοσυμπλήρωση. Αν λόγου χάρη το αντρόγυνο πρέπει να επιτελέσει δέκα υποχρεώσεις ο άντρας από την φύση έχει το χάρισμα να επιτελέσει τις πέντε, η γυναίκα τις άλλες πέντε και έτσι ζουν αρμονικά. Ενώ αν ο καθένας έκανε κάτι που δεν ήταν στην φύση του θα τον κούραζε υπερβολικά. Αυτή η διαφορετικότητα έρχεται και φέρνει την ολοκλήρωση.

 Αυτό που είπε ο Θεός στον Αδάμ «ου καλόν τον άνθρωπον είναι μόνον» σημαίνει ότι ο Αδάμ είχε μια ελλειμματικότητα κι αυτήν ήρθε να καλύψει η Εύα. Να ξεφύγουμε από τα παραμύθια, όπως του φεμινισμού. Ναι, υπάρχει μια διαφορετικότητα. Οι άντρες λοιπόν έχουν μια πιο ψυχρή λογική, και αυτό τους τόδωσε ο Θεός γιατί επωμίζονται την εργασία έξω, τον βιοπορισμό, που απαιτεί σκληρότητα. Κι έχουν αυτήν την λογική που δεν επηρεάζεται τόσο από τα συναισθήματα. Γι αυτό και οι μαθητές πήγαν στον τάφο κι είχαν ανάγκη να πάνε στον τάφο, να αγγίξουν τα οθόνια, να βεβαιωθούν ότι δεν κλάπηκε το σώμα, να δουν τα λογικά στοιχεία για να πειστούν σιγά σιγά για την Ανάσταση, ενώ οι Μυροφόρες θέλανε να πάρουν αυτήν την πληροφορία μέσα στην ψυχή τους. Από την ψυχή περνάει η πληροφορία για τις Μυροφόρες, γι αυτό πήρανε τις πρώτες πληροφορίες από αγγέλους και από τον ίδιο τον Χριστό. Για την αγάπη, τον πόνο που είχε η Μαρία πήρε μεγάλο μισθό. Αυτό που δεν είδαν οι μαθητές, το είδε πρώτη η γυναίκα, αγγέλους και τον Χριστό. Επειδή δεν ήταν υψηλή η διάνοια της γυναίκας για να συμπεράνει από τα οθόνια την Ανάσταση του Χριστού, της εμφανίστηκαν και άγγελοι πάνω στον τάφο, ώστε κατ’ αρχήν να ανακουφιστεί από την λύπη της και να παρηγορηθεί. Λίγα της λένε και σιγά σιγά συμπέρανε την Ανάσταση.

Αυτό το γεγονός ο Θεός το χειρίστηκε ανάλογα με την φύση του ανθρώπου. Η γυναίκα ως πιο συναισθηματική από τον άντρα, ως πιο πνευματώδης από τον άντρα, της μιλάει πνευματικά και βλέπει αγγέλους. Ο άντρας ως πιο ψυχρός, πιο λογικός δεν μπορούσε να πάρει το μήνυμα από τον Χριστό, αλλά με λογικά στοιχεία πρώτα. Είναι η διαφορετική μας φύση, αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε και να καλλιεργήσουμε. Δεν σημαίνει αυτό σε καμία περίπτωση ότι ο ένας είναι ανώτερος από τον άλλο. Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι Μυροφόρες ήταν πιο πιστές από τους μαθητές. Γιατί ήταν οι Μυροφόρες τόσο έτοιμες ; Γιατί την φύση τους την καλλιέργησαν, δεν την λέρωσαν, δεν την κακοποίησαν και δεν την άφησαν κυρίως να υποδουλωθεί στη λογική. Πως το έκαναν;  Μ’ ένα τρόπο που όταν το ακούν οι γυναίκες αισθάνονται θιγμένες. Έκαναν υπακοή. Πολύ μεγάλο πράγμα, είναι το θεμέλιο της πνευματικής ζωής του ανθρώπου. Χωρίς υπακοή ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα. Και ο Χριστός συνέχεια έλεγε «ου ποιώ το θέλημα το εμόν, αλλά του πέμψαντός με πατρός». Ποιος άνθρωπος πάει μπροστά; Αυτός που κάνει υπακοή. Οι Μυροφόρες ήταν συνέχεια στην αφάνεια. Ακολουθούσαν παντού τον Χριστό, πρόσφεραν πολλές υπηρεσίες στον Χριστό, αλλά ποτέ δεν φαινόντουσαν. Δεν ένοιωθαν όμως ότι περιφρονούνται, ότι ο Χριστός τις υποτιμά, ότι είναι κάτι παραπεταμένο, επειδή είχαν ταπείνωση. Κι αυτό τις βοήθησε να μην μολυνθούν από τον ορθολογισμό.

Η εκκλησία μας δεν λέει απλά να κάνουμε υπακοή, μιλάει για το μυστήριο της υπακοής. Κι όταν λέμε υπακοή είναι κάτι που δεν μπορεί να το περιγράψει η λογική, αλλά όμως είναι κάτι που ενεργείται με την χάρη του Θεού. Πιο πρακτικά, όταν η γυναίκα κάμνει υπακοή σ’ αυτό που λέει ο άντρας δεν το κάνει επειδή αυτή δεν έχει μυαλό, δεν καταλαβαίνει, αλλά για να μην επιτρέψει στον εγωισμό να φουντώσει, για να μην ισχυροποιηθεί το θέλημά της και να σκλαβωθεί έτσι στο εγώ της. Και κάνοντας υπακοή στον άντρα της, στα παιδιά της … καλλιεργεί την σχέση της με τον Θεό και με τον άνθρωπο κι επιτρέπει στον Θεό να την ελεήσει. Βέβαια είναι πολύ παρεξηγημένο γιατί εμείς την υπακοή την ανάγουμε στον χώρο της λογικής. Δηλαδή θα κάνω ότι θέλει, δεν θα έχω άποψη ; Η υπακοή σχετίζεται με το κόψιμο της πονηριάς από μέσα μου. Όταν βλέπεις ότι μέσα σου βγαίνει ένα πείσμα, ένας εγωισμός, δάγκασε τη γλώσσα σου και μην πεις τίποτα. Νοιώθεις ότι θέλεις να γίνεται το δικό μου, κάνε μια μικρή υποχώρηση, δέξου να γίνει και κάτι άλλο κι ας μην είναι και τόσο καλό και τόσο σωστό. Άσε και τον άλλο να μιλήσει, ας μην είναι η δική σου κουβέντα η τελευταία. Ας πούνε και μια φορά και κάτι στραβό χωρίς να το σχολιάσεις.

Για παράδειγμα, ετοιμάζεται να βγει έξω ο άντρας σου κι βλέπεις λεκέ στο πουκάμισο, του το λες, το κοιτάει και σου λέει δεν είναι τίποτα. Όταν γυρίσει μην αλλάξεις το πουκάμισό του, γιατί αυτό είναι πονηριά. Άλλαξτο όταν το ζητήσει μόνος του, αυτό είναι υπακοή. Με την υπακοή στα απλά αυτά την πονηριά μας κόβουμε, και έτσι θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τον μεγάλο εχθρό που έχουμε μέσα μας και τον πολεμάμε. Πες την γνώμη σου μια το πολύ δυο φορές και άφησε τον άντρα σου να αναλάβει τις ευθύνες του. Η ανευθυνότητα είναι το μεγάλο κουσούρι των αντρών. Όταν η γυναίκα θέλει όλα να τα κανονίζει αυτή, τότε και ο άντρας επαναπαύεται. Πας σ’ ένα σπίτι, άσε και κάτι να μην το σχολιάσεις.

Αυτά τα χαρακτηριστικά της γυναίκας έχουν πολεμηθεί πάρα πολύ, και θέλουν η γυναίκα να γίνει άντρας. Η γυναίκα θα έχει άποψη που πρέπει να την επιβάλει, θα πρέπει να σκέφτεται πάνω από την φύση της, θα πρέπει να έχει το δικό της πορτοφόλι, την δική της καριέρα. Αυτά δηλαδή που θα έπρεπε να τα δέχεται έτοιμα από τον άντρα της, θα πρέπει να τα εξασφαλίζει μόνη της. Αν η γυναίκα δεν βγάζει λεφτά αισθάνεται ότι δεν προσφέρει τίποτα κλπ. Αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα να κακοποιείται η γυναικεία φύση. Η Παναγία μας γιατί κέρδισε την θέση που έχει, υψηλοτέρα κι από τους αγγέλους ; Γιατί έγινε μητέρα του Χριστού και γιατί στάθηκε σαν μάννα. Κι όμως, πόσο έχει πολεμηθεί αυτή η μητρότητα, στο όνομα της καριέρας, του να βγάζω λεφτά, του να είμαι ανεξάρτητη…

Φτάνουμε λοιπόν σε μια κακοποίηση της γυναικείας φύσης. Κακοποιήθηκε η τρυφερότητα, το μητρικό ένστικτο επειδή οι γυναίκες έγιναν λογικές. Δέστε πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Στο ίδιο σχολείο αγόρια κορίτσια, με ίδιους στόχους. Ούτε σκέψη ότι εσύ θα πρέπει να ετοιμαστείς για να γίνεις μάνα, θα πρέπει να είσαι βασίλισσα του σπιτιού. Εμείς όπως τα αγόρια έτσι και τα κορίτσια. Να μάθουν τέχνη, να σπουδάσουν…  Και φτάνουν τα κορίτσια να παντρεύονται και είναι κακοποιημένα. Και βλέπεις μέσα στο σπίτι να υπάρχουν δυο άντρες, ο ένας βέβαια με την μορφή γυναίκας, αλλά ουσιαστικά με τον ίδιο τρόπο λειτουργίας. Και οι δυο να σκέφτονται, και οι δυο να φορτώνονται τις ίδιες ευθύνες … Και συχνά αρχίζει η γυναίκα λίγο να το χάνει.

Όταν έρχεται όμως ο άνθρωπος και ιδιαίτερα η γυναίκα και ισχυροποιεί αυτή την λογική και κακοποιεί την ψυχή, τότε η ψυχή αρχίζει και σφίγγει και ο άνθρωπος μπαίνει στην απομόνωση. Αν δεν μάθω να κάνω λίγη υπακοή, να δείχνω λίγη ανοχή, θα φτάσω να είμαι μόνος μου. Θα φτάσω να είμαι κλεισμένος στον εαυτό μου γιατί θα έχω μάθει, όλα να τα ελέγχω, να τα διευθετώ εγώ, και να τα δίνω στους άλλους έτοιμα και δεν θα μπορώ να εμπιστευτώ τον άντρα μου κα να του πω διαχειρίσου τα οικονομικά μας, τους μισθούς μας, τα δάνειά μας … όπως θέλεις. Όχι βέβαια, γιατί αυτός δεν μπορεί και φορτώνονται φορτώνονται οι γυναίκες και σφίγγει η ψυχή και όταν φτάσει η ψυχή να σφίξει μετά δεν μπορεί να ανοιχτεί ούτε σε άνθρωπο, ούτε και στον Θεό. Και εδώ είναι ακριβώς το μεγάλο πρόβλημα. Έτσι εμείς αρχίζουμε να διορθώνουμε τα λάθη του άντρα μας, δεν μαθαίνουμε να αφήνουμε χώρο στον άλλο άνθρωπο  και δεν μαθαίνουμε να αφήνουμε χώρο και στον Θεό.

Βλέπετε προσευχόμαστε στον Θεό και το μόνο που κάνουμε είναι να Του λέμε τι να κάνει. Και χρησιμοποιούμε και τον Θεό σαν παραπαίδι μας. Βλέπετε σήμερα γιατί είμαστε έτσι, γιατί δεν αναγνωρίζουμε τον Θεό ; Μα γιατί έχουμε μπει στη λογική. Κι αυτή η λογική έχει κυριαρχήσει, κι έχει κυριαρχήσει αρρωστημένα. Κι ερχόμαστε και λέμε ότι κολλάμε αρρώστιες από την Θεία Κοινωνία; Η Θεία Κοινωνία, η Θεία Λειτουργία είναι ένα θαύμα. Το θαύμα δεν έχει λογική. Από τη στιγμή όμως που ένας άνθρωπος έχει μάθει όλα να τα βλέπει με την λογική, που έχει μάθει όλα να τα περνάει από το μυαλό του για να τα δεχθεί, έχει στερήσει από τον εαυτό του την δυνατότητα να ζήσει ένα θαύμα. Για παράδειγμα, το παιδί μου κάνει κάτι επικίνδυνο, θα το συμβουλέψω και μετά θα γαληνέψω, θα προσευχηθώ για μένα, και θα το αφήσω στην δική του την ευθύνη και στα χέρια του Χριστού.

Γιατί να πρέπει να τα ελέγχω όλα ; Το πρόβλημα της λογικής δέστε το από τα απλά πράγματα. Κάντε λίγη υπακοή στους ανθρώπους σας και αφήστε στα μικρά να γίνει και κάτι στραβό. Αφήστε από τον άλλο να πάρει ένα κομμάτι της ζωής σας, δεχτείτε λίγη βοήθεια, γιατί έτσι θα μαλακώσει η δική μας η ψυχή. Οι Μυροφόρες ήτανε γυναίκες. Ήταν ευαίσθητες, είχαν αγάπη, καρδιά και δεν στηριζόντουσαν στην λογική τους όπως εμείς. Δυστυχώς σήμερα μιλάς μ’ έναν άντρα και βρίσκεις πιο πολύ καρδιά και συναίσθημα από ότι με μια γυναίκα, επειδή οι γυναίκες έχουν γίνει πολύ σκληρές. Πρέπει όλοι, άντρες και γυναίκες, να γυρίσουμε και να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά που έχει η φύση μας.

 Μετά το προπατορικό αμάρτημα υπήρξε μια διαστροφή στη φύση. Το χάρισμα έγινε πάθος. Ο Θεός έδωσε στον Αδάμ το ηγεμονικό χάρισμα, να κυριαρχεί πάνω στην φύση και να είναι ο Βασιλιάς. Η πτώση στην αμαρτία έκανε τον Αδάμ ανεύθυνο. Βλέπεις τώρα τους άντρες τρέχουν να επαναπαυτούν, πίσω από τη μάνα τους, τη γυναίκα τους… Έδωσε στη γυναίκα τα χαρακτηριστικά και την θέση να είναι βοηθός του Αδάμ, υπακοή λοιπόν. Μετά την πτώση αυτή η υπακοή έγινε επιβουλή, αυταρχισμός, φιλοδοξία και θέλει η γυναίκα να κόβει και να ράβει. Δεν είναι το θέμα αν είναι καλύτερη ή χειρότερη από τον άντρα, το θέμα είναι ότι παραβιάζει την ίδια της την φύση. Πρέπει να ξεφύγω από τα λάθη των άλλων. Η ταπείνωση, η υπακοή, το να αφήνω περιθώριο στον άλλο, το να παίρνει ένα κομμάτι της ζωής μου έρχονται και μας δένουν και μας κάνουν ανθρώπους κοινωνικούς. Κι έτσι τελικά μαθαίνω να κάνω υπακοή και στον Θεό.

Το μόνο που μπορώ να προσθέσω στα λόγια αυτά του π. Χριστοφόρου, είναι αυτό που είπε ο Χριστός «ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω». Αμήν.