Ο ρόλος του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού | PellaNews

Ο ρόλος του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού

Παρόλο που κάποιες φορές οι πατεράδες δυσκολεύονται στην έκφραση των συναισθημάτων τους, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νοιάζονται για τα παιδιά τους. Πρόκειται για μια σχέση που χτίζεται μέσα από τη φροντίδα, την προσοχή και τον χρόνο. Μάλιστα, η ποιότητα αυτής της σχέσης μπορεί να αντικατοπτρίζεται σε σημαντικό βαθμό στις μετέπειτα σχέσεις του παιδιού με συνομηλίκους και ενήλικες. Παραδοσιακά έχουν αποδοθεί συγκεκριμένες «ταμπέλες» στον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει τον ρόλο του πατέρα. Για παράδειγμα, ως «Πορτοφόλι» χαρακτηρίζεται ο πατέρας του οποίου η μοναδική έγνοια είναι να εξασφαλίσει υλικές απολαβές στα παιδιά του, εργαζόμενος πολλές ώρες και αποφεύγοντας την εμπλοκή στη συναισθηματική ανατροφή των παιδιών. Άλλο παράδειγμα αποτελεί «ο Βράχος», ο πατέρας δηλαδή που δεν εκφράζεται συναισθηματικά απέναντι στα παιδιά του, είναι αυστηρός και θεωρεί το συναίσθημα ως κάτι απαγορευμένο. Πλέον τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί θεωρούνται παρωχημένοι και απλουστευτικοί. Σήμερα, ο σύγχρονος πατέρας αναγνωρίζει ότι η οικογενειακή ζωή μπορεί να του αποφέρει ευχάριστες εμπειρίες και ότι τα παιδιά χρειάζονται την εμπλοκή του. Εδώ και μερικές δεκαετίες ο ρόλος του πατέρα έχει μεταβληθεί και αυτό οφείλεται από τη μια μεριά στην είσοδο των μητέρων στην αγορά εργασίας και από την άλλη στα υψηλά ποσοστά διαζυγίου. Έτσι, πολλοί πλέον είναι οι  πατέρες που εμπλέκονται ολοένα και περισσότερο τόσο στην ανατροφή των παιδιών όσο και στο νοικοκυριό του σπιτιού. Εκτός όμως από αυτή την «πρακτική» ανάγκη για τη συμμετοχή του πατέρα στο μεγάλωμα των παιδιών, οι έρευνες δείχνουν ότι η σχέση που αναπτύσσει με τα παιδιά του ένας πατέρας διαφέρει ποιοτικά από την αντίστοιχη σχέση που έχουν οι μητέρες με αυτά. Ειδικότερα, ο πατέρας επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο το παιδί του θα κάνει το «άνοιγμά» του στη ζωή. Οι άντρες δηλαδή, έχουν την τάση να εγείρουν, να ενθουσιάζουν, να εκπλήσσουν και γενικά να «αποσταθεροποιούν» τα παιδιά ( κάτι που φαίνεται και από τον τρόπο που παίζουν με τα παιδιά τους). Επίσης, τα ενθαρρύνουν να παίρνουν ρίσκα, ελέγχοντας όμως πρώτα την ασφάλειά τους, επιτρέποντάς τα έτσι να συμπεριφέρονται περισσότερο θαρραλέα σε άγνωστες και πρωτόγνωρες συνθήκες, παροτρύνοντάς τα ταυτόχρονα να υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχει αναπτυχθεί ένας θετικός συναισθηματικός δεσμός ανάμεσα στον πατέρα και το παιδί. Σε αντίθεση με αυτό το μοτίβο βρίσκεται η σχέση που έχουν οι μητέρες με τα παιδιά τους. Εδώ, ο συναισθηματικός δεσμός σκοπό έχει να ηρεμεί το παιδί και να το παρηγορεί όταν νιώθει δυσφορία (π.χ. λόγω πείνας, πόνου κλπ).  Σαφέστατα, όλη η οικογένεια επωφελείται όταν οι δύο γονείς, τόσο δηλαδή η μητέρα όσο και ο πατέρας, παρόλο που προσεγγίζουν με διαφορετικό τρόπο τα παιδιά τους, θέτουν κοινούς στόχους  και βασίζονται ο ένας στον άλλον.

Βέχτσαλη Ευαγγελία

Ψυχολόγος

Εθν. Αντίστασης 10, Σκύδρα

23810 82930, litveh@yahoo.gr