Περί τέχνης, πυροτεχνημάτων & σιωπής… | PellaNews

Περί τέχνης, πυροτεχνημάτων & σιωπής…

Αντώνης Τουμανίδης

του Αντώνη Τουμανίδη

Υπηρέτες των τεχνών. Συγγραφείς, ηθοποιοί, σεναριογράφοι, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, τραγουδιστές, μουσικοί. Πνεύματα ανήσυχα, δημιουργικά, προβληματισμένα, λαβωμένα. Ζητάμε, ευλόγως, υποστήριξη —αν και η απαίτηση αληθινού σεβασμού προηγείται χρονικά της όποιας έμπρακτης ενίσχυσης— αλλά πόσο πραγματικά υποστηριζόμαστε μεταξύ μας; 
Οι καιροί σκοτεινοί και οι υπηρέτες των τεχνών αντιμετωπίζονται όπως οι διασκεδαστές του βασιλιά τον Μεσαίωνα. Η όποια αξία τους περιορίζεται χρονικά στη διάρκεια της εκάστοτε παράστασης. 

Και είναι συγκινητικό να μας βλέπω με ενωμένη, στεντόρεια, φωνή να υπερασπιζόμαστε τα ευκόλως εννοούμενα(;). 

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΙΩΠΗ.

Δεν το κρύβω όμως θεωρώ, δυστυχώς, δεδομένο πως μετά το πέρας του κύματος της πανδημίας, ένα διαφορετικό κύμα, ένας διαφορετικός ιός, θα συμπαρασύρει τα πάντα στη λήθη. Είναι ίδιον των Ελλήνων –αλλά όχι αποκλειστικό– να ξεχνάνε εύκολα. Και να σιωπούν. Και ο γράφων δεν αποτελεί εξαίρεση. 

Σιωπούμε μέχρι σήμερα για τη νεκρή κινηματογραφική ελληνική πραγματικότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από φιλοκομματικές επιχορηγήσεις και κρατικούς οργανισμούς που μοιάζουν να έχουν αναδυθεί από μια άλλη εποχή. Η περίοδος της λιτότητας φυσικά επιδείνωσε την αρρωστημένη κατάσταση –και παρείχε εξαιρετικές δικαιολογίες για την αποφυγή των όποιων ευθυνών– αλλά ο ιός προϋπήρχε. 
Βέβαια ζητωκραυγάσαμε για τον σπουδαίο Λάνθιμο, ο οποίος απομακρύνθηκε από κάθε στοιχείο του ελληνικού παρελθόντος του (και φυσικά δε θέλει να έχει καμία σχέση με τους παρακμάζοντες εγχώριους τηλεοπτικούς αστέρες, οι οποίοι ξαφνικά τον θεωρούν μακρινό ή και κοντινό συγγενή του). Και ήταν τουλάχιστον προκλητικό η πολιτιστική - πολιτική ηγεσία (ανεξάρτητα κομματικής ταυτότητας) να τον συγχαίρει, όταν επί της ουσίας όχι μόνο δε συνέβαλε στην επιτυχία του αλλά στάθηκε απέναντι του. 

ΣΙΩΠΗΣΑΜΕ ΤΟΤΕ, ΣΙΩΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. 

Σιωπούμε ακόμα και όταν βλέπουμε το ελληνικό κοινό να γυρνάει την πλάτη του στις θεατρικές παραστάσεις. Άδειες καρέκλες. Πολλές άδειες καρέκλες. Αλλά κάνουμε τα στραβά μάτια. Και έχουμε γίνει αναμφίβολα ειδικοί σε αυτό. 

Σιωπούμε μέχρι σήμερα για τους ηθοποιούς - τραγουδιστές που απλά δεν είχαν τις κατάλληλες γνωριμίες για να επιβιώσουν (είχαν το ταλέντο αλλά ποιος νοιάζεται για λεπτομέρειες).

Και είμαστε και εμείς οι περισπούδαστοι συγγραφείς, που κανείς λόγο καλό δεν έχει να πει για κανέναν, που φωτογραφιζόμαστε ωραία σε εκδηλώσεις και παρουσιάσεις αλλά γυρνάμε την πλάτη στην αλήθεια. Η βιβλιοπαραγωγή στην Ελλάδα παρουσιάζει τα σημάδια της ίδιας ασθένειας, μη ιάσιμης επί του παρόντος. Και όχι μόνο αλλά σαν άσπλαχνες μάνες, φέρνουμε στον κόσμο (πολλά) παιδιά και τα αφήνουμε έρμαια στην τύχη τους. Αποκορύφωμα όλων η τάση να επικρίνουμε –και ουχί να στηρίζουμε– ο ένας τον άλλον ως προς τον τρόπο διαπαιδαγώγησης τους, σε βαθμό κανιβαλισμού. 

Είναι συγκινητικό να μας βλέπω με ενωμένη, στεντόρεια, φωνή να υπερασπιζόμαστε τα ευκόλως εννοούμενα(;). Αλλά δεν έχουμε ανάγκη από ένα ακόμη πολύχρωμο πυροτέχνημα που θα κρύψει επιμελώς την αλήθεια. Ούτε έχουμε ανάγκη από μια επιστροφή στην κανονικότητα. Έχουμε ανάγκη από πραγματική αλλαγή. Και ίσως η συγκυρία να ευνοεί την αλλαγή αυτή. Αλλά πόσο πραγματικά τη θέλουμε;

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΙΩΠΗ.